concept

De laatste paar jaren ben ik me steeds meer gaan verdiepen in ‘transities’. Wat me mateloos fascineert is onze drang alles onder te brengen in groepen. Zo werken onze hersenen nu eenmaal. Ergens is dat ook wel logisch, want de wereld is chaotisch en zo creëren we een heel klein beetje orde in de chaos, wat ons enigszins in staat stelt zaken te begrijpen. Echter, wat we hierdoor vaak vergeten, is de (inhoud van de) ruimte tussen die groepen. Dit kan tijd zijn, dit kunnen objecten zijn, maar ook mensen. Wat ik in mijn werk probeer te doen is deze transitie of tussenruimte zichtbaar / voelbaar maken.

De noordelijke entree is de ruimte tussen de LocHal en de buitenwereld in. Het is als het ware de verbinding, en daarmee bijna geen opzichzelfstaande ruimte: het is de tussenruimte. Deze verbinding staat centraal in mijn ontwerp. Het thema ‘verbinding’ is niet alleen terug te vinden in de fysieke ruimte, maar ook in de betekenis van het gebouw, de functies die het heeft vervuld en gaat vervullen, zijn plek in Tilburg (in zowel de geschiedenis als de ligging) en de rol die het heeft gespeeld en zal blijven spelen bij het verbinden van mensen.

In mijn onderzoek ben ik verschillende transities tegengekomen in relatie tot Tilburg en de LocHal:

herdgangen – stad
vroeger – nu
industrieel – cultureel
centrum – woonwijk
binnen – buiten

Uiteraard zijn dit nooit twee los van elkaar staande elementen, maar worden deze elementen met elkaar verbonden door een moeilijker zichtbare (of te beschrijven) tussenfase / tussenruimte. Maar deze tussenfase / tussenruimte is wel essentieel voor de betekenis.

De uitspraak van Kurt Koffka (mede-oprichter van de gestaltpsychologie) vat dit idee goed samen:

“ The whole is something else than the sum of its parts ”

De betekenis die wij aan groepen objecten of mensen geven, zorgen voor een ‘extra laag’ waardoor het geheel een andere betekenis heeft dan slechts de optelsom van het fysieke.

Onderstaand voorbeelden van hoe wij groeperen (gestaltprincipes):

Terug naar de noordentree.

Er is me gevraagd een ontwerp te maken voor de noordentree van de LocHal, waarbij een harde eis is dat er een deur in zit. Een deur, is altijd een scheiding tussen twee ruimtes. Mentaal bestaat zo een harde scheiding niet, en ben je al eerder van de ene plek naar de andere plek aan het verplaatsen.

In mijn ontwerp probeer ik uit deze harde scheiding (de deur, met dezelfde elementen als waaruit de deur bestaat), een ruimte te creëren. De tussenruimte. Essentieel in mijn ontwerp is daarmee het creëren van een 3 dimensionale ruimte uit een 2 dimensionaal vlak. Om deze transitie van scheidingswand naar steeds veranderende ruimte voelbaar te maken, is de deur gedurende de dag altijd in transitie.

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.